در چه شرایطی نباید از کپسول آتش نشانی مبتنی بر آب استفاده کرد؟

کپسول های آتش نشانی مبتنی بر آب برای انواع خاصی از آتش سوزی مناسب نیستند، عمدتاً به این دلیل که استفاده از عوامل خاموش کننده مبتنی بر آب ممکن است آتش را تشدید کند یا خطرات ایمنی بیشتری را به همراه داشته باشد. در شرایط زیر نباید از کپسول های آتش نشانی مبتنی بر آب استفاده کرد:
1. آتش زنده: به طور سنتی، کپسول های آتش نشانی مبتنی بر آب برای آتش سوزی های مربوط به وسایل الکتریکی یا مدارهایی که در حال حاضر روشن هستند، مناسب نیستند، زیرا آب رسانا است و ممکن است باعث حوادث شوک الکتریکی شود. با این حال، با پیشرفت تکنولوژی، برخی از کپسول های آتش نشانی مبتنی بر آب در بازار به عنوان مناسب برای آتش سوزی های الکتریکی با ولتاژ پایین (مانند ولتاژ زیر 220 ولت) برچسب گذاری شده اند، اما تا زمانی که برچسب مشخصی در آنها مشخص نشده باشد، باید از آنها اجتناب شود.

2. آتش سوزی گاز: برای آتش سوزی های ناشی از نشت گاز طبیعی و گاز مایع، کپسول های آتش نشانی مبتنی بر آب نمی توانند به طور موثر آنها را خاموش کنند. در عوض ممکن است در اثر اختلاط غبار آب و گاز آتش را گسترش دهند و حتی باعث انفجار شوند.

3. آتش فلز: به ویژه هنگامی که فلزات فعال (مانند پتاسیم، سدیم، منیزیم، لیتیوم و ...) می سوزند، آب نه تنها نمی تواند آتش را خاموش کند، بلکه با فلز واکنش داده و گاز هیدروژن تولید می کند و خطر آتش سوزی و آتش سوزی را افزایش می دهد. بالقوه باعث انفجار می شود.

4. آتش‌سوزی‌های شیمیایی خاص: برای برخی از مواد شیمیایی (مانند حلال‌های خاص، ترکیبات نفتی)، عوامل اطفاء حریق مبتنی بر آب ممکن است با آنها واکنش داده و گازهای سمی تولید کنند یا آتش را تشدید کنند.

هنگام برخورد با انواع آتش سوزی های فوق، باید کپسول های آتش نشانی تخصصی مربوطه انتخاب شود. به عنوان مثال، کپسول های آتش نشانی پودر خشک برای آتش سوزی های الکتریکی و آتش سوزی های شیمیایی خاص، کپسول های آتش نشانی دی اکسید کربن برای آتش سوزی های الکتریکی و ابزار دقیق، و کپسول های شنی یا فلزی حرفه ای برای آتش سوزی های فلزی مناسب هستند. شناسایی صحیح نوع منبع آتش و انتخاب کپسول های آتش نشانی مناسب برای اطفای سریع و ایمن آتش بسیار مهم است.